Πικαρέσκο Τέχνη (Κατερίνα Ν. Θεοφίλη: picaro): Γιώργος Πήττας-Λύκος+Κατερίνα Ν. Θεοφίλη...φίλοι από 12 ετών και στο άπειρο(πέθανε Αύγουστο 2013)

Γιώργος Πήττας-Λύκος+Κατερίνα Ν. Θεοφίλη...φίλοι από 12 ετών και στο άπειρο(πέθανε Αύγουστο 2013)

Γιώργης Ι. Πίττας

- Κατερίνα Ν. Θ

εοφίλη...συμμαθητές απ'το γυμνάσιο...1971.. θορυβώδεις και γελαστοί... μοιράστηκαν γνώσεις φιλοσοφίας, κοινωνιολογίας, λογοτεχνίας και ευθυμολόγησαν μαζί... Το 1985 ο Γιώργης στήριξε μια αιφνίδια ιδέα της Κατερίνας κι έτσι γεννήθηκε το περιοδικό ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ (Γενάρη 1986).... Από εδώ κι από εκεί τους πήγε ο καιρός... ο Γιώργης με τις δεκάδες σπουδές και την τυχοδιωκτική γοητεία βρήκε τους βυθούς του κόσμου... η Κατερίνα παρέμεινε στην λογοτεχνία... "εκ του ασφαλούς ναυάγιο"... Οι καρδιές τους έμειναν για πάντα πιστές στον παιδικό όρκο της φιλίας τους...Καλό τους ταξίδι

Ο Γιώργης πέθανε Αύγουστο 2013 από τσίμπημα κουνουπιού στην Ελλάδα.... Έμαθα τον θάνατό του αργότερα μερικούς μήνες τυχαία ένα χειμωνιάτικο βράδυ....

Γιώργος Πήττας-Λύκος και Κατερίνα Ν. Θεοφίλη ...στο άπειρο.... Ο Γιώργης πέθανε Αύγουστο 2013 από τσίμπημα κουνουπιού στην Ελλάδα.... Έμαθα τον θάνατό του αργότερα μερικούς μήνες τυχαία ένα χειμωνιάτικο βράδυ....

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΡΑΚΙ ΔΕΝ ΚΡΩΖΕΙ... ΓΕΛΑΕΙ!

η ιστορία της μούτζας....

Από την ιστορία της «μούτζας»[i] …

Οι Βυζαντινοί πρόγονοι ημών συχνά ανά τας ρύμας και τας πλατείας διεσκέδαζον, παρακολουθούντες το θέαμα τής διαπομπεύσεως. Οι κλέπται, οι μοιχοί και αι μοιχαλίδες, οι δειλοί, οι μέθυσοι, οι αντάρται, εξέχοντα πολλάκις πρόσωπα, πατριάρχαι και βασιλείς, υφίσταντο τότε την ατιμωτικήν περιαγωγήν. Πόσον συνήθης κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήτο η διαπόμπευσις δεικνύει πλήθος Νεοελληνικών φράσεων, αι οποίαι νοούνται μόνον όταν λάβη τις υπ' όψιν τί εγίνετο τότε, προκειμένου να διαπομπευθή τις.
Ό μέλλων λοιπόν να υποστή την διαπόμπευσιν, εν πρώτοις εκουρεύετο. Σήμερον ή κουρά τής κόμης δεν έχει τι το προσβλητικόν, τότε όμως, ότε οι πολίται, πλην των μοναχών και του κλήρου, έφερον μακράν κόμην, το να έμφανισθή τις κουρεμένος ήτο μεγάλη προσβολή.
Πλην των πενθούντων, μόνον οι υποπεσόντες εις παράπτωμα και καταδικασθέντες εκουρεύοντο" συχνά εις τούς Βυζαντινούς χρόνους απαντά ή φράσις : «(ο δείνα) τυπτόμενος και κουρευόμενος, εξοριζέσθω».
Ταύτα λαμβάνων τις υπ' όψιν, θα νοήση τας σημερινάς φράσεις : ά ν τ ε να κ ο υ ρ ε ύ ε σ α ι ή: κουρέματά σου, ήτοι τόσον φαύλος είσαι, ώστε αξίζεις να κουρευθής.
Διά τον αυτόν λόγον σήμερον εις πολλά μέρη κουτρούλα ή κουρεμένη λέγεται ή άτιμος γυνή, επειδή την μοιχαλίδα, προτού την διαπομπεύσουν, την εκούρευον.
Το κουρεύω κατά τούς Βυζαντινούς χρόνους ελέγετο και κ ο υ ρ ά ζ ω, π.χ. : «τον τάδε εκούρασαν μοναχόν» εκουράσθη λοιπόν ο δείνα ή η δείνα εσήμαινεν εκουρεύθη. Το κούρευμα όμως, επειδή ήτο, ως ανωτέρω ελέχθη, συνέπεια κακής συμπεριφοράς, κατεπόνει ψυχικώς τον κουρασθέντα. Εντεύθεν το κουράζω κατήντησε να σημαίνη καταπονώ ου μόνον ψυχικώς, αλλά και σωματικώς.
Ποίος αρά γε σήμερον, όταν λέγη κουράστηκα, φαντάζεται ότι ή καταπόνησίς του έχει σχέσιν με το κούρευμα ;
Εν συνεχεία οι διαπομπεύοντες, ίνα προκαλέσωσι τον γέλωτα των θεατών, ήλειφον το πρόσωπον του διαπομπευθησομένου δι’ ασβόλης, ήτοι καπνιάς, ή επίχρισις δ’ αύτη έδωκεν αφορμήν εις τας σημερινάς φράσεις : α π ο σ β ο λ ώ θ η κ α ή: έμεινα αποσβολωμένος, αίτινες σημαίνουν ησχύνθην τόσον, όσον ο δι’ ασβόλης χρισθείς και μέλλων να διαπομπευθη.
Το ρήμα δήλα δη είναι αντίστοιχον προς το αρχαίον προπηλακίζω. Εν τω Λεξικώ του Σουΐδα αναγινώσκομεν : «προπηλακισμός ύβρις είρηται δε από του πηλόν επιχρίεσθαι τα πρόσωπα των ατιμίαν και ύβριν καταψηφιζομένων».
"Η ασβόλη τότε ελέγετο και μ ο υ τ ζ α (=μουντόν χρώμα), εντεύθεν δ’ έλαβον την αρχήν των το τε σημερινόν ρήμα μουτζώνω ή μ ο υ τ ζ ο υ ρ ώ ν ω, ως και αι φράσεις : έφυγα μουτζωμένος, ήτοι κατησχυμένος, κοίταξε να μη με μουτζουρώσης, ήτοι να μη με προσβάλης, έννοια σου κι’ εγώ σε βάφω, θα σε τιμωρήσω δήλα δή.
Επειδή δε, ίνα δια μούτζης αλείψωσι το πρόσωπον του περιαγομένου, ήπλωνον επί της αιθάλης την παλάμην τής χειρός διαστέλλοντες τους δακτύλους, δια τούτο το υβριστικόν σχήμα, το όποιον αποτελείται εκ τής τοιαύτης τής άκρας χειρός διαθέσεως, εκλήθη μούτζα και το ρήμα μουτζώνω, του οποίου συνώνυμον είναι το φασκελώνω ή σφακελώνω.
Αντί ασβόλης, ήλειφον ενίοτε το πρόσωπον του διαπομπευομένου δια σ ι ν ω π ι δ ί ο υ, ήτοι ερυθράς βαφής. Το έτσι κι’ έτσι κόκκινος κι’ έτσι κατακόκκινος, το λεγόμενον υπό του απελπισθέντος και μη έχοντος ελπίδα βελτιώσεως, εκ του ανωτέρω έχει την αρχήν.
Ο εξετασθείς και αθώος αποδειχθείς εννοείται ότι παρουσιάζετο εις την κοινωνίαν με λευκόν πρόσωπον, ως αντιστρόφως ο ένοχος και μέλλων να περιαχθή μαυροπρόσωπος. Δι’ αυτό λέγομεν σήμερον : βγήκε ασπροπρόσωπος και : κοίταξε να μη με μουτζουρώσης, ήτοι να μη με κάνης να εντραπώ δια την συμπεριφοράν σου.
Τον ένοχον κατόπιν ανεβίβαζον συνηθέστατα επί όνου, ούτω πως μάλιστα, ώστε να βλέπη προς τα οπίσθια τού ζώου και να κρατή την ουράν του. Εκ τής στάσεως ταύτης προήλθεν ή σημερινή φράσις : τον (την) ανέβασαν στο γάιδαρο. Την εντροπήν δε του εποχουμένου δηλοί ή κοινή σημερινή φράσις : θαρρούσα πώς ήμουνα ‘ς τό γάιδαρο καβάλλα.
Τον διά των οδών περιφερόμενον οι παρακολουθούντες το θέαμα ου μόνον ενέπαιζον, διαφόρους σκωπτικούς εις αυτόν απευθύνοντες λόγους, αλλά και, προς ύβριν, και ίνα περισσότερος γίνεται θόρυβος, εκρέμων κώδωνας από του λαιμού του ή και τον υπεδέχοντο με κωδωνοκρουσίας, όπερ τελευταίον έθιμον υποδεικνύει το εν Ονειροκριτικώ του Θ' μ.Χ. αιώνος : «εάν δε γύναιον ίδη ότι σημαντήριον σημαίνει, θέατρον αισχύνης έσται παντί τω λαώ». Πβ. και τας σημερινάς εν Αιτωλία φράσεις : του βάρισαν καμπάνα, ήτοι αυστηρώς τον ετιμώρησαν, καί : ταχιά θ’ άκούης τ’ γκαμπάνα σου, ήτοι την τιμωρίαν σου. Διά τούτο σήμερον : τόν εκουδούνισαν καί, κατά τόπους : τον εκαμπάνισαν σημαίνει τον διεπόμπευσαν, κοινότερον δε λέγομεν : άντε ν’ ακούσης τα κουδούνια σου, τας κατά σου δήλα δή κατηγορίας. Αυτή είναι η αρχή τής φράσεως, δι’ ο δεν έχουσι δίκαιον οι φρονούντες, ότι το τ ή ς κ ρ έ μ α σ α ν κ ο υ δ ο ύ ν ι α ελέχθη περί γυναικός, τής οποίας διαλαλούνται και ακούονται παντού αι ένοχοι μετ’ ανδρών σχέσεις, ως από αποστάσεως ακούονται οι ήχοι των κωδώνων των από του λαιμού ζώων αποκρεμαμένων.
Οι θεαταί όμως και οι την πομπήν παρακολουθούντες δεν ηρκούντο εις τούς κωδωνισμούς τον διαπομπευόμενον έτυπτον με εντόσθια αιγοπροβάτων, έρριπτον δε κατ' αυτού και αποχωρήματα. Τά σημερινά : τον έχεσα, θαρρώ πώς θάσε χέσω, δέν ήσαν απλούν σχήμα λόγου, αλλά πραγματικότης. Τα ριπτόμενα όμως αποχωρήματα εμόλυνον ου μόνον τον διαπομπευόμενον, αλλά και τον όνον εφ’ ου επέβαινεν ούτος. Τώρα εννοεί τις την σημασίαν τού παγκοίνου : του ‘χεσα το γάιδαρο (‘ς το ξύλο).
Οσάκις το παράπτωμα τού πομπευομένου δεν ήτο μέγα, ούτος υφίστατο οίας ανωτέρω είπον ατιμώσεις εάν όμως ούτος είχε μετάσχει εγκλήματος καθοσιώσεως ή αποτυχούσης ανταρσίας ή οι καιροί, καθ' ους είχε διαπραχθή το έγκλημα, ήσαν τεταραγμένοι και τα πάθη ισχυρά, τότε ούτος περιήγετο, αφ’ ου πρότερον ετυφλούτο. Τότε είχεν ου μόνον μούτζες, αλλά και τύφλες, ήτο, όπως σκωπτικώς έλεγον, μούτζουφλος ή μούρτζουφλος (=μουτζότυφλος).
Φανερόν εκ των ανωτέρω καθίσταται πρώτον πόθεν ή σημερινή φράσις : τύφλες και μούτζες νά ‘χης και δεύτερον διατί το ύβριστικόν σημερινόν σχήμα, η μούτζα, λέγεται και τύφλα και τό μουτζώνω τυφλώνω.
Η διαπόμπευσις ελέγετο και άτιμος θρίαμβος και πομπή, μεταπεσούσης της αρχαίας σημασίας τής λέξεως. Δι’ αυτό σήμερον η λέξις μ π ο μ π ή έχει κακήν σημασίαν, δηλούσα την επίψογον συμπεριφοράν και πράξιν. πβ. : δεν πάς να δής (ν'ακούσης) τοις μπόμπες σου; να χαθής, μπομπεμένη, εκατσ’ ή μπομπή ‘ς τη στράτα κι’ αναγέλα τους διαβάτες.
Τέλος, επειδή του πομπευομένου προηγείτο ειδικός υπηρέτης, σύρων τον όνον, πλατσάριος καλούμενος, διαλαλών το έγκλημα εκείνου, το δε διαλαλώ ελέγετο κιβεντίζω ή γιβεντίζω, διά τούτο σήμερον πολλαχού τά γίβεντα ή τά γέβεντα συνωνυμούσι τω άτιμοι πράξεις και επίψογοι, το δε γιβεντισμένος ή γεβεντισμένος τω φαύλος και άτιμος.

[i] Φαίδωνος Κουκουλέ, «Βυζαντινών βίος και πολιτισμός», τ. Ε΄ «η νέα ελληνική γλώσσα και τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά έθιμα», σ. 6-8, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1952.

(Αντιγραφή από την σελίδα www.fotoart.gr)

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ANGELO SALA (1576 - 1637)

Αυτοδίδακτος χημικός, πειραματίστηκε με τα άλατα του αργύρου και το 1614 δημοσίευσε ότι ο νιτρικός άργυρος και το χαρτί που ήταν τυλιγμένος, μαύρισαν εξαιτίας του ήλιου. Παρόμοιες παρατηρήσεις είχε κάνει και ο Robert Boyle άλλα είχε δώσει την λανθασμένη εξήγηση, ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας του αέρα και όχι εξαιτίας του ηλιακού φωτός.

JOHANN HEINRICH SCHULZE (1687 - 1744)

Γερμανός καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Altdorf απέδειξε πειραματικά ότι ο νιτρικός άργυρος μαυρίζει στο φως και όχι εξαιτίας της θερμότητας. Και είναι ο πρώτος που έκανε φωτογράμματα με μάσκες από χαρτί. Τα αποτελέσματα του ήταν προσωρινά γιατί δεν είχε βρει τρόπο να στερεώνει τις εικόνες του. Οι τόσο σημαντικές παρατηρήσεις του, που άνοιξαν τον δρόμο για την ανακάλυψη της φωτογραφίας, δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο μετά τον θάνατό του.

CARL WILLIAM SCHEELE (1742-1786)

Σουηδός επιστήμονας, στην ουσία αυτοδίδακτος. Δουλεύοντας βοήθος σε φαρμακείο έδειξε το ταλέντο του στη χημεία από πολύ νωρίς. Παρόλο που του προτάθηκε να συνεχίσει τις σπούδες του στο Λονδίνο ή στο Βερολίνο λειτούργησε ένα φαρμακείο στο Kφping που έζησε όλη του την ζωή και εκεί έκανε όλες τις σημαντικές ανακαλύψεις του. Τόν ενδιέφεραν τα θέματα της Χημικής ανάλυσης. Ασχολήθηκε και με τη δράση του φωτός στα άλατα του αργύρου, και άνοιξε τον δρόμο για τη χημεία της φωτογραφίας καθώς τα πειράματα περιγράφονται και καταγράφονται με πιο επιστημονικό τρόπο και η δημοσιεύση τους αποτελεί δυνατό όπλο στα χέρια των επόμενων ερευνητών.

JOSEPH NICEPHORE NIEPCE (1765-1833)

Δεν είναι περίεργο που την πρώτη φωτογραφίκη εικόνα την σταθεροποίησε αυτός ο Γάλλος πολυπράγμων εφευρέτης, το 1826.Την μεθόδο του την όνόμασε "ηλιογραφία" και προσπαθούσε από το 1814 να πετύχει κάτι αντίστοιχο. Πρακτικά η μεθοδός του ήταν δύσχρηστη, γιατί απαιτούσε μεγάλους χρόνους έκθεσης (είναι χαρακτηριστική η 8ωρη έκθεση που χρειάστηκε η πρώτη γνωστή σε εμάς, φωτογραφία του). Το συμβόλαιο συνεργασίας που υπέγραψε το 1829 με τον Daguerre, αποτελεί ορόσημο για την φωτογραφία, παρόλο που ο Daguerre ανάπτυξε μια δικιά του φωτογραφική μέθοδο, μετά τον θάνατο του Niepce το 1833.

THOMAS WEDGWOOD (1771-1805)

Παρά τα προβλήματα υγείας και την διακοπή των σπούδων του ,ο ιδιοφυής γιός του γνωστού κεραμίστα Josef Wedwood, πειραματίζετε με τον νιτρικό άργυρο με σκοπό να καταγράψει φωτογράμματα και εικόνες από την camera opscura. Tα καταφέρνει με την βοήθεια του φίλου του Davy, έναν απο τους σημαντικότερους χημικούς όλων των εποχών. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν μπόρεσε να βρεί τρόπο να στερεώσει τις εικόνες του, και είχε την ατυχία λόγω των προβλημάτων της υγείας του, η ζωή του να είναι σύντομη. Έτσι τις είκονες του, (οι περισσότερες φωτογράμματα) μπορούσε να τις παρατηρεί μόνο κάτω από πολύ χαμηλό φώς, γιατί διαφορετικά μαύριζαν.

SIR HUMPHRY DAVY (1778-1829)

Το χημικό μυαλό, φίλος και βοηθός του Wedgwood στις προσπάθειες του. Το 1802 δημοσίευσαν τα αποτελέσματα των πειραματισμών τους και ο Davy τα παρουσίασε στην Royal society. Παρόλο που ο Davy έλυσε διάφορα προβλήματα και έκανε πολλές σημαντικές ανακαλύψεις στη χημεία, δεν μπόρεσε ούτε αυτός να λύσει το πρόβλημα της στερέωσης των εικόνων.

LOUIS JACQUES MANDE DAGUERRE (1787-1851)

Ξεκίνησε σαν αρχιτέκτονας, μετά ζωγράφος και κατασκευαστής θεατρικών σκηνικών, δική του επινόηση είναι το diorama. Χρησιμοποιούσε πολύ συχνά την camera obscura σαν βοήθημα στην ζωγραφική του και του έγινε έμμονη ιδέα να καταγράψει τις εικόνες με κάποιο χημικό και εύκολο τρόπο. Το 1826 έμαθε για τα πειράματα του Niepce και το 1829 υπέγραψε μαζί του ένα συμβόλαιο συνεργασίας για την ανάπτυξη μιας φωτογραφικής μεθόδου. Μετά τον θάνατο του Niepce συνέχισε μόνος του και με επιμονή ανακάλυψε μια διαφορετική μέδοθο, πρακτικότερη, που την ονόμασε Daguerreotype. Η ανακοίνωση της μεθόδου του στην Γαλλική ακαδημία επιστημών τον Αύγουστο του 1839 από τον Arago, η αγορά της μεθόδου από την Γαλλική κυβέρνηση και το "δωρισμά" της σε όλο τον κόσμο, θεωρείται η επίσημη αρχή της φωτογραφίας και χάρισε στον Daguerre κύρος και χρήματα.

SIR JOHN FREDERICK WILLIAM HERSCHEL (1792-1871)

Θα μπορούσε να τα έχει κάνει όλα για την εφεύρεση της φωτογραφίας μόνος του, αλλά αυτός ο πολυτάλαντος " sportsman " των επιστημών, την χρειάζονταν μάλλον λιγότερο από όλους τους άλλους, καθώς ανάμεσα στα πολλά ταλέντα του περιλαμβάνονταν και το πολύ καλό σχέδιο. 'Ηδη απο το 1819 ανακαλύπτει την ιδιότητα του θειοθειικού νατρίου (hypo) να διαλύει τα άλατα του αργύρου και είναι αυτός που λύνει με αυτό τον τρόπο το πρόβλημα στερέωσης των εικόνων στον φίλο του Talbot. Είναι αυτός που πρωτοαναφέρετε στον όρο "φωτογραφία" και στους όρους" αρνητικό" και" θετικό". Πρώτος αυτός φωτογραφίζει σε γυάλινο αρνητικό και τέλος ανακαλύπτει και μια διαφορετική φωτογραφική μέθοδο την "κυανοτυπία". Η επικοινωνία του με όλους τους σημαντικούς επιστήμονες του καιρού του στην Ευρώπη και οι καινούργιες ιδέες του σε πολλούς επιστημονικούς τομείς, τον κάνουν αδιαφιλονίκητο αρχήγο μιας ανανεωτικής τάσης στους Αγγλικούς και ευρωπαικούς επιστημονικούς κύκλους του 19ου αιώνα.

WILLIAM HENRY FOX TALBOT (1800-1877)

Φιλόλογος, Αιγυπτιολόγος, μαθηματικός, κλασικιστής, φυσικός, μεταφραστής της σφηνοειδούς γραφής των Χαλδαίων, με τις εφευρέσεις του στην φωτογραφία έβαλε τις βάσεις για την ανάπτυξη αυτής της τέχνης και επιστήμης, για τα επόμενα 150 χρόνια. Μετά από ένα ταξίδι στη Ιταλία όπου χρησιμοποίησε μια camera lucida για να σχεδιάσει διάφορα τοπία της λίμνης Como και την δυσκολία που είχε στο σχέδιο, αποφάσισε να βρεί έναν πιό εύκολο τρόπο να καταγράφει εικόνες. Και το πέτυχε σχετικά σύντομα, ήδη το 1835 καταφέρνει να φωτογραφήσει το πρώτο αρνητικό, το γνωστό παράθυρο. Μεγάλη του ανακάλυψη η ύπαρξη της "λανθάνουσας εικόνας" που μειώνει πάρα πολύ τους χρόνους έκθεσης. Με την βοήθεια του φίλου του Herschel τις συμβούλες και τις παρενέσεις του, φτάνει σε εντυπωσιακά απότελεσμα που τα ανακοινώνει τον Ιανουάριο του 1839 στην royal society. Από τότε Άγγλοι και Γάλλοι διαφωνούν για το ποιός πρωτοανακοίνωσε την ανακάλυψη της φωτογραφίας.

HERCULES FLORΕNCE (1804 - 1879)

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για την ζωή του .Το 1824 βρίσκεται στην Βραζιλία και συμμετέχει σε μια επιστημονική αποστολή στον αμαζόνιο.Εκεί τόν πρωτοαπασχολεί να βρεί τρόπους να καταγράψει φωτογραφικά τις εικόνες του ταξιδιού του. Από το 1830 αφιερώνεται στην μελέτη και στους πειραματισμούς σχετικά με την φωτογραφία και δίνει στο δικαιώμα στην Βραζιλία να διεκδικει ότι είναι ένας από τους τόπους που ανακαλύφθηκε η φωτογραφία.

HIPPOLYTE BAYARD (1807 - 1887)

Ο πιο αδικημένος πρωτεργάτης της φωτογραφίας. Ανακάλυψε μια απευθείας θετική φωτογραφική μέθοδο. Ήταν ο πρώτος που έκανε μια φωτογραφική έκθεση (και μάλιστα για φιλανθρωπικούς σκοπούς), ό πρώτος που συνδύασε δύο αρνητικά για μια φωτογραφία. Η υπαλληλική σχέση του με το Γαλλικό κράτος και μια βοήθεια 500 φράγκων που πήρε από τον Arago σαν βοήθεια για την ανάπτυξη της μεθόδου του, απέτρεψαν το να είναι αυτός που θα ανακοίνωνε την εφεύρεση της φωτογραφίας στην Γαλλίκη ακαδημία επιστημών. Η απογοήτευση και η στεναχώρια του ήταν απόλυτα δικαιολογημένες.

ANNA ATKINS (1799- 1871)

Μπορούμε να την θεωρήσουμε σαν την πρώτη γυναίκα φωτογράφο. Σπούδασε βοτανολογία σε μια εποχή που η πρόσβαση στην επιστήμη και στις σπουδές για τις γυναίκες, ήταν σχεδόν αδύνατη. Το 1841 ήρθε σε επαφή με Talbot τον που ήταν φίλος του πατέρα της. Αμέσως κατάλαβε τις δυνατότητες που έδινε η φωτογραφία στην επιστημονική έρευνα και καταγραφή. Δούλεψε με την μέθοδο της κυανοτυπίας - μια τεχνική που μόλις είχε ανακαλύψει ο John Herschel - που μάλλον της είχε φανεί ευκολότερη. Χάρη στην σταθερότητα της κυανοτυπίας σώζονται πολλές από τις εικόνες της. Τον Οκτώβριο του 1843 έγινε η πρώτη έκδοση του βιβλίου της "British Algae:Cyanotype Impressions" που ολοκληρώθηκε σε μια περίοδο 10 χρόνων και προηγήθηκε του "The Pencil of Nature" του Talbot και είναι η πρώτη φωτογραφική έκδοση.

καθίκια! με σταυρώσατε!

ούτε το κόστος των καρφιών μου δεν άξιζαν...

''οι μεγαλύτεροι ρατσιστές ήταν αυτοί που διάλεξαν ως σύμβολο ειρήνης όχι ένα περιστέρι, αλλά ένα λευκό περιστέρι''

Νίκος Χ. Θεοφίλης (1922-2004) βιογραφικό και Ρήσεις του -

λογοτεχνούσε με το ψευδώνυμο Κρίτων Μνήμονας.

Love Me Do

"ΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΣ ΝΑΥΑΓΗΣΟΥΜΕ"... έλεγες τα μάτια σου πατέρα μου, πειρατικά ταξίδια - ταξίδια ναυάγια...

Κατερίνα Ν.Θεοφίλη 1986

λογοτεχνούσε με το ψευδώνυμο "Κρίτων Μνήμονας" - ο ιερός πατέρας μου Νίκος Χ. Θεοφίλης (1922- 2004)

The Beatles- ένα απ'όσα μου τραγουδούσε με εξαίσια βελούδινη φωνή ο πολυεκφραστικός πατέρας μου...Love Me Do

1976, 1992, 2009

Κατερίνα Ν. Θεοφίλη

ΛΑΤΡΗΣ ΤΟΥ "ΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ"...

6:24
Ισοβίτης,του Αρκά,Part 2
322 views
Styxblaze
6:24
Ισοβίτης,του Αρκά,Part 3
185 views
Styxblaze
4:26
Ισοβίτης,του Αρκά,Part 5
169 views
Styxblaze
3:28
O Isovitis tou Arka 1
24,341 views
kapouasi

Λουί ντε Φινές...
τον "δεύτε τελευταίον ασπασμόν" εσύ να μου τον δώσεις...

Λουίς ντε Φινές

Louis de Funes - Γάλλος πιανίστας κι ηθοποιός (31 Ιουλίου 1914 - 27 Ιανουαρίου 1983)

Αθάνατος για μένα είναι όποιος με έκανε να γελάσω...
Απεχθάνομαι τους θρήνους σας και τους θρήνους μου...
Καρκίνος στον δακρυϊκό αδένα σημαίνει: Έκλαψα για όλα!
Αφήστεμε να γελάσω-τί σας πειράζω..;

Κατερίνα Ν. Θεοφίλη

Λουίς ντε Φινές

ολόιδιοι Φινές και Θεοφίλη!

Λουίς ντε Φινές

Η ιστορία του Ντάφυ Ντακ

Η ιστορία του Ντάφυ Ντακ
Φιγούρα των κινουμένων σχεδίων, που γεννήθηκε στα στούντιο της Warner το 1937. Πρόκειται για μια υστερική μαύρη πάπια, που έφερε τη «τρέλα» στο κόσμο των καρτούν. Μέχρι τότε, στη θεματική των κινουμένων σχεδίων κυριαρχούσαν καθημερινοί χαρακτήρες, όπως ο Μίκυ Μάους. Ο Ντάφυ Ντακ είναι δημιούργημα του μεγάλου αμερικανού καρτουνίστα Τεξ Έιβερι, που μπόλιασε με τις σουρεαλιστικές πινελιές του, τον μικρόκοσμο των χάρτινων ηρώων. Στο σχεδιασμό του έπαιξε σημαντικό ρόλο και μια άλλη μεγάλη προσωπικότητα των κινουμένων σχεδίων, ο Μπομπ Κλάμπετ (Μίκυ Μάους, Πόρκι Πιγκ). Τη φωνή του στον ήρωα «δάνειζε» μέχρι το 1989 ο Μελ Μπλανκ (Μπαγκς Μπάνι), ο κορυφαίος «φωνητικός ηθοποιός» στις ΗΠΑ. Ο Ντάφι έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους του Τεξ Έιρερυ «Porky’ s Duck Hunt», η οποία βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες στις 17 Απριλίου 1937. Ο ρόλος του ήταν μικρός, αλλά γρήγορα ξεχώρισε και τα επόμενα χρόνια ήταν από τους πρωταγωνιστές στις σειρές κινουμένων σχεδίων «Looney Tunes» και «Merry Melodies», ως αντίπαλο δέος του καλοκάγαθου Πόρκι Πιγκ, με τον οποίο αργότερα έγιναν φίλοι. Ο Πόρκι είναι μετρημένος, ενώ ο Ντάφυ είναι θεοπάλαβος, σκανδαλιάρης και μονίμως εκτός ελέγχου. Εξ ου και το όνομά του Ντάφυ, το οποίο στα αγγλικά σημαίνει παλαβιάρης. Πάνταεπιλέγει να βρίσκεται σε λάθος τόπο και χρόνο, ενώ μονίμως γκρινιάζει, θεωρώντας τον εαυτό του ως το αιώνιο θύμα. Ο Ντάφυ Ντακ έγινε σούπερσταρ στη δεκαετία του ’40. Πρωταγωνίστησε σε αρκετά καρτούν με θέμα το πόλεμο, πότε καλώντας τους Αμερικάνους να καταταγούν στο στρατό και πότε πολεμώντας τους Ναζί. Τη δεκαετία του ’50 το άστρο του άρχισε να δύει και βολεύτηκε σε ρόλο δευτεραγωνιστή, ως μέγας αντίζηλος του πιο διάσημου λαγού, του Μπαγκς Μπάνι, που τότε μεσουρανούσε. Από την αφάνεια βγήκε το 1988, όταν εμφανίστηκε στη ταινία του Ρόμπερτ Ζεμέκις «Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ», ενώ στη συνέχεια είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες «Space Jam» (1996) και «Looney Tunes: Επιστροφή στη Δράση» (2003). Το 1998 ο Ντάφυ Ντακ τιμήθηκε από τα Αμερικανικά Ταχυδρομεία, με την έκδοση γραμματοσήμου των 33 σεντς.

MEL BLANK (1908-1989)

MEL BLANK (1908-1989)
MEL BLANK (1908-1989)

Η φωνή των: Ντάφυ Ντακ, Μπάγκς Μπάνυ, Πόρκυ Πιγκ,

Έλμερ Φαντ, Γιοζέμιτυ Σαμ, Γούντυ Γούντπεκερ,

Τουήτυ, Συλβέστρου και άλλων
Η φράση που ο Mελ διάλεξε να χαραχτεί στην επιτύμβιο πλάκα του είναι: "That's all folks".

ΝΤΑΦΥ ΝΤΑΚ

ΚΥΝΗΓΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

ταινία κινουμένων σχεδίων, ο Ντάφυ Ντάκ ανοίγει γραφείο ευρέσεως και εξολόθρευσης Φαντασμάτων και άλλων Τεράτων. “Είναι θέμα Προσφοράς και Ζήτησης” υποστηρίζει ο ερευνητής- λαγωνικό. “Οι πελάτες μου προσφέρουν τα φαντάσματα. Και εγώ ζητάω τα χρήματα.” παρακολουθήστε λοιπόν τον απίθανο ντετέκτιβ και την παρέα του να έρχονται αντιμέτωποι με φαντάσματα, καλικάτζαρους και άλλων τέρατα, με αποκορύφωση τον Ντάφυ Ντακ να διασκεδάζει με καταπληκτική επιτυχία ένα κλαμπ γεμάτο με τέρατα στην Τρανσυλβανία. Οι Μπαγκς Μπάνυ, Πόρκι Πίγκ, Τουϊτι και Σιλβέστερ ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον Εξορκιστή Ντάφυ Ντάκ.

Τις φωνές τους έκανε ο υπέροχος Μελ Μπλάνκ ο οποίος ήταν αλλεργικός στα καρότα!

ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΤΑΦΥ ΝΤΑΚ
Η ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ... ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ (στον ρόλο του Ντάφυ η Κατερίνα Ν.Θεοφίλη)
Αφιερώνεται στον αγαπημένο φιλόλογο καθηγητή μου απ' τα λυκειακά χρόνια Γιώργο Στηβακτάκη που έλεγε:"Όταν η Θεοφίλη σκέφτεται - κανέναν δεν συμφέρει. Γιατί ό,τι κι αν σκεφτεί το σαρκάζει σαν όπως ο μαύρος Ντάφυ Ντακ"
Υπήρξα η χειρότερη μαθήτρια του και η πιο αγαπημένη του - τον ευχαριστώ.

"...εξ αφορμής του Τσέχου Γιάν Νερούντα και του Χιλιανού Ρεφταλί Μπασοάλτο"

"...εξ αφορμής του Τσέχου Γιάν Νερούντα και του Χιλιανού Ρεφταλί Μπασοάλτο"

ξημερώματα Τετάρτης 16 Ιουνίου 2010

Αγαπητέ μου Μπαγκς...

Αγαπητέ μου Μπαγκς, με προβλημάτισες: Ποιός είναι ο κοντός με τον στομαχόπονο;! Αν υπονοείς τον ευφυή εραστή μου τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, αναθεώρησε πάραυτα γιατί δεν βλέπω το κεφάλι σου να παραμένει για πολύ στους ώμους σου... πάντα καραδοκεί στα όνειρα μια γκιλοτίνα Μπαγκς.. Χμ... κι αν ίσως υπονοείς την αφεντία μου, σου λέω μόνον πως το ύψος μου το λαμβάνω από το μαύρο ύφος μου... μην το παίρνεις αψήφιστα.. Χμ. Και δεν μου λες Μπαγκς, πότε έβρισα (μ' όλο που δεν μου είναι και δύσκολο να την βρίσω)την ποίηση του Μπασοάλτο (κι όχι Νερούδα - Νερούντα). Την μουσική υπόκρουση και την φρικτή μελοποίηση του Θεοδωράκη δεν αντέχω. Και σιγά την ''ποιητική ανατρεπτική'' υπόθεση δηλαδή!.. αν δεν υπήρχε η Δανάη η φίλη του ψευδοΝερούντα δεν θα τον είχαμε φάει στην μάπα ως ''μουσικοποιητική μόδα'' κι αυτόν! Και για να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους θεωρώ αισχρό το ότι στην κυριολεξία ο μεσιέ Μπασοάλτο έκλεψε το όνομα του Τσέχου λογοτέχνη Γιαν Νερούντα - και γι'αυτό τον λόγο μόνον έκλαψα όταν πήγα Τσεχία και θεώρησα ως ιερό μνημείο την οδό Νερούντοβα στην συνοικία της Μάλα Στράνα. Όσο για τον μεσιέ Ρεφταλί Μπασοάλτο που πήρε το όνομα του υπέροχου λογοτέχνη Γιαν Νερούντα, (αλλάζοντας το μικρό σε Πάουλ) έχω να σου πω πως ήταν ένας αριβίστας, καλοπερασάκιας και δεν έφαγε ούτε μισή σφαλιάρα για τις τάχα κομμουνιστικές του ιδέες, από το καθεστώς του Βιντέλα - χα! ο μεσιέ Ρεφταλί Μπασοάλτο (κατά κόσμο Πάμπλο Νερούδα) την κοπάνησε στην Αργεντινή και καπάκι στην Ευρώπη όπου την πέρασε ''ζωή και κότα'' κάνοντας τον διανοούμενο και ''κατασπαταλώντας'' το όνομα του ιερού Γιαν Νερούντα, με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι (σαν ελόγου σου) να ξέρουν αυτόν κι όλως διόλου να αγνοούν τον μεγάλο Τσέχο συγγραφέα και ποιητή! Ε, λοιπόν, γι' αυτό είναι η Κάθυ Αθέου -και κατά κόσμον Ντάφυ Ντακ- εδώ:Για να βάλει τα πράγματα στην ιστορική τους θέση! (Κι επειδή σαν κι εσένα είναι χιλιάδες, γι' αυτό πήρα την απόφαση τώρα δα, να αρχίσω αφιερώματα στον αληθινό Νερούντα! που ήταν και ωραίος φατσικά, ενώ ο Μπασοάλτο είχε μια πονηρή ασχήμια σε όλο του το φατσικό στρώμα). Για ποιό καθίκι μου μιλάς φίλε Μπαγκς; Γι' αυτόν τον τύπο που ήταν διπλωμάτης και κονομούσε και ταξίδευε και κατάκλεψε στοιχεία ποιητών διαφόρων χωρών , κι όταν άλλαξε το καθεστώς την κοπάνησε στην Ευρώπη εξακολουθώντας την βολεψάκικη δράση του ως τάχα επαναστάτης και κάνοντας παρέα με τους άλλους τους κωλοσφουγγάριους νεόπλουτους βολεμένους ''διανοούμενους'' (της πλάκας διανοούμενοι) οι οποίοι και του συντηρούσαν, γυαλίζοντάςτο, το προφίλ του...;;;!

Άσεμε αγαπητέ Μπαγκς... με ''έφτιαξες'' βραδιάτικα...και μ' έκανες να σκεφτώ και το τομάρι μου ξαφνικά... να σκεφτώ πως είμαι συγγραφέας τριακοσίων και βάλε βιβλίων σε όλα τα είδη της λογοτεχνίας και με πάνω από τέσσερις χιλιάδες δημοσιευμένα ποιήματα, κι όμως όλοι (σας) με διαβάζετε (και κάνετε αναρτήσεις στις σελίδες σας) σαν κριτικό και μόνον! Λες και δεν είμαι συνάδελφός σας, λες και δεν υπήρξα απ' τους ‘’ανατροπείς ύφους’’ της ελληνικής λογοτεχνίας στα μόλις 19 μου χρόνια! Μάλιστα! Εγώ ο μαύρος σαρκαστής Ντάφυ που διατηρώ όλα μου τα πούπουλα - ακόμα-, έτσι που αφ' ενός να μπορώ να ζεσταίνομαι κι αφ' ετέρου να μπορώ να παρατηρώ εξ επαφής τα παράσιτα που φωλιάζουν σε αυτά... ! Λοιπόν ναι... ελόγου μου αν δεν ήμουν Ντάφυ θα έπρεπε να έχω περιπέσει σε μανιοκατάθλιψη με την συμπεριφορά σας.. αλλά χμ... ναι... έτσι συμβαίνει πάντα και το βλέπουμε με κάποια καθίκια σαν τον Ρεφταλί Μπασοάλτο...! Ο πρώτος και αληθινός Γιαν Νερούντα εκλάπη σε όλα τα επίπεδα.. κι ένα καθίκι, του έκλεψε ως και το όνομά του! Ευτυχώς που τον θυμούνται οι Τσέχοι, αλλά θλιβερά παρατήρησα πως οι τουρίστες νομίζουν πως η οδός Νερούντοβα στην Τσεχία είναι προς τιμήν τού απεχθή μου Μπασοάλτο!.. γιατί βλέπεις οι ''ευρωπαίοι'' ξέρουν τα πάντα για την ''μόδα'' της διανόησης και τίποτα για την ''ένδυση'' της διανόησης. Ένας λόγος που περιφρόνησα να κερδίσω αναγνώστες από το λογοτεχνικό εσνάφι, είναι ότι ''ΣΑΣ ξΕΡΩ''! Και δεν εξαιρώ απ' αυτό το σαρκαστικό μου ''σας ξέρω''΄, ούτε εσένα που συμπαθώ, ούτε τους κάποιους προσωπικούς φίλους λογοτέχνες, ούτε τους κάποιους άλλους που ως λογοτέχνες εκτιμώ και προωθώ το έργο τους. Δεν εξαιρώ κανέναν...! Αλλά πιο πολύ μέσα σε αυτό το απόλυτα περιφρονητικό μου ''σας ξέρω'' εντάσσω τους κοντινούς φίλους ή και κοντινούς συμπαθούντες, οι οποίοι θεωρούν ως δεδομένο να διαβάζω το έργο τους κι ελόγου τους να έχουν κλειστά εντελώς τα βιβλία μου και ούτε καν τον κόπο κάνουν να ρίξουν μια ματιά στο τι μαλακίες γράφω στις προσωπικές μου λογοτεχνικές σελίδες... Χα! Σκάω πλάκα με την συμπεριφορά και ψυχολογία του ''λογοτεχνικού σιναφιού'' και βεβαίως όλου του ανθρώπινου είδους κι ασφαλώς με τους κάποιους συμπαθούντες και τους κάποιους φίλους μου... σκάω πλάκα ιδιαιτέρως όταν τους χαρίζω τα βιβλία μου και ξέρω (δικός μου τρόπος) ότι στην κυριολεξία ούτε τα άνοιξαν... χα... φίλοι και συμπαθούντες! Κι όταν λέω ''σκάω πλάκα'' το εννοώ απολύτως - διόλου δεν με προβληματίζει η στάση τους και ουδόλως παραπονούμαι περί αυτής διότι τέτοιους αναγνώστες, όχι απλώς δεν τους θέλω, αλλά θα θεωρούσα φρικτό να τους έχω! Αναγνώστες της πλάκας - δεν διαβάζετε παρά μόνον τον εαυτό σας κι όσους λογοτέχνες απαιτεί ''η μόδα τού να είσαι διανοούμενος''.... αναγνώστες του διπλωμάτη Μπασοάλτο και του Σεφέρη, αναγνώστες του βιομήχανου σαπουνιών Αλεπουδέλη (Ελύτη), αναγνώστες της ''κυρατσοειδούς λογοτεχνίας'' στυλ Δημουλά που κατασπάραξε το ύφος και τα στοιχεία των πρωτοπόρων αυτής της γραφής δηλαδή της Γιολάντα Πέγκλη και του Γιώργου Παναγουλόπουλου! Μάλιστα! Τέτοιοι αδαείς αναγνώστες εφήμεροι, τέτοιοι αναγνώστες της μόδας σε συγγραφείς της μόδας. Τι ξέρετε; τι ψάξατε να βρείτε;.. τίποτα! Σας είπαν Ελύτης, Σεφέρης, Δημουλά και ούτε αναρωτηθήκατε για τους πρώτους, τους αγνοημένους εκσυγχρονιστές του ποιητικού λόγου... Προϋπήρχε αγαπητέ μου, η Πέγκλη κι ο Παναγουλόπουλος...πρίν κάπου 65 χρόνια ήσαν 17- 20 χρονών κι έγραφαν πολύ καλλίτερα αυτό το είδος της λογοτεχνίας που φάγαμε στην μάπα δεύτερο χέρι κι εφετζίδικο από Δημουλά κι Ελύτη και Σεφέρη κι απ' τους άλλους της λεγομένης "γενεάς της αμφισβήτησης" στυλ Κοντού, Ιατρόπουλου, Φλωράκη, Αποστολάτου και λοιπών, ωραίων ποιητών κατά τα λοιπά. Ποιός λοιπόν ξέρει ότι πριν 65 ολόκληρα χρόνια ένας Γιώργος Παναγουλόπουλος και μία Γιολάντα Πέγκλη άλλαζαν την μορφή της ποιητικής τέχνης με εκατοντάδες αριστουργηματικά ποιήματα... ; ποιός γνωρίζει; ποιός θέλησε να ψάξει και να μάθει; ουδείς παρ' εκτός της σαρκαστικής μου προσωπικότητας κι εύγε της (είχε κι έχει παρασάγγας καλλίτερο αναγνωστικό ήθος από όλους σας, γιατί άντεξε να προσπεράσει τον συγγραφικό εαυτό της - για την προσωπικότητά μου λέω Μπαγκς - και να αναζητήσει τους καινοτόμους και του σήμερα και του χθες και να τοποθετήσει τα πράγματα στην σωστή ιστορική τους βάση)!

Τα κατάφερες να με τσαντίσεις Μπαγκς... Πάρε την ''αμοιβή'' σου τώρα... τα'θελες- τ' άκουσες!

Ααα και πρόσεξε μην τολμήσεις και κάνεις καμιά ανάρτηση των προσωπικών λογοτεχνικών σελίδων μου ή μην σε ακούσω να μου πεις τίποτα καλό για την λογοτεχνική μου γραφή... Τώρα είναι αργά... πολύ αργά... Αφού δεν ενδιαφέρθηκες από μόνος σου να με διαβάσεις, τιμώνταςμε, αν όχι σαν συνάδελφό σου, τουλάχιστον σαν τον ευφυή φίλο σου τον Ντάφυ Ντακ... αφού λοιπόν δεν το έκανες αυτοβούλως, μην τολμήσεις να το κάνεις τώρα ''κατόπιν εορτής'', γιατί θα τα πάρω στο κρανίο και θα σε ''τελειώσω'' μέσα μου την ίδια στιγμή... τουλάχιστον τώρα μπορώ να κινούμαι με σαρκαστική συμπάθεια μαζί σου ως Ντάφυ που κοντράρει με τον φίλο του τον Μπαγκς Μπάνυ... Τέλος, για να σε παρηγορήσω, σου λέω πως όλα, μα όλα τα ''λογοτεχνικά καρτούν'' έχουν σε μένα την ίδια αναγνωστική συμπεριφορά με την δική σου-δηλαδή: δεν με διαβάζουν ποτέ. Αλλά χμ.. είμαστε σε αρμονικές σχέσεις γιατί αυτοί δεν με διαβάζουν, κι εγώ δεν τους θέλω για αναγνώστες μου (Μάλιστα, κάποτε ο Βουρνάς στο περιοδικό του, είχε επισημάνει πως ελόγου μου είμαι: "...συγγραφέας που επιλέγει τους αναγνώστες του'')... Σωστά! Διότι, αν ο αναγνώστης μου, δεν μου μοιάζει, προς τι και να υποστώ τα χαϊδέματά του;.. · δεν τον θέλω... και καθετοποιούμαι σε αυτό· πέρασα δόξες και μου έγραψαν χιλιάδες επαινετικές κριτικές εκ των οποίων καμία δεν με συγκίνησε διότι όλοι αυτοί ήσαν τόσο, μα τόσο, ξένοι απ' το δικό μου εγκεφαλικό προϊόν, ώστε θεωρούσα κάθε έπαινό τους ''του κώλου''! Οι δικοί μου αναγνώστες δεν ανήκουν στο λογοτεχνικό εσνάφι κι ούτε έχουν υποταχτεί στην κοινωνική ευρωστία, οι αναγνώστες μου είναι εκείνοι οι σακάτηδες που δεν βρήκαν ξυλοπόδαρα για να σηκωθούν και να βαδίσουν... όταν το κάνουν δεν είναι πια οι αναγνώστες μου και δεν είμαι πια ο δικός τους συγγραφέας. Οι αναγνώστες μου είναι σε φυλακές, σε πρεζοτρύπες, σε ψυχιατρεία, σε πορνεία, στους κατατρεγμούς του μυαλού, στις τρώγλες του κόσμου, στα περιθώρια! Σε αυτούς έχω κάτι να πω αληθινά κι ο λόγος μου τους αφορά και συνεπώς με αφορά που τους αφορά.

Γι' αυτό σου λέω... άργησες... θα με ενδιέφερε να με έχεις διαβάσει μόνον απ' την πλευρά τού ότι θα ήθελες να με γνωρίσεις ως συμπάθεια σου... αυτό ναι, θα με χαροποιούσε αν το είχες κάνει... θα έλεγα στον εαυτό μου "σε συμπαθεί και σε ψάχνει''. Αυτό είναι όλο το θέμα αγαπητέ μου Μπαγκς: Δεν με ''έψαξες'' - δεν μου αφοσίωσες χρόνο έρευνας... και συνεπώς αυτή η υποτιθέμενη φιλική συμπάθεια σου, ήταν της πλάκας... ήταν απλώς μια επαφή στα πλαίσια της ευγενείας (δεν την κατηγορώ- απλά την επισημαίνω).

Αγαπητέ μου Μπαγκς, θέλω πια να σε χάσω γιατί έχασες την ευκαιρία σου και την υψίστη των τιμών να με αγαπήσεις… και, βέβαιον, δεν θα μελαγχολήσω να ξεχαστώ από εσένα κι από όλα τα άλλα καρτούν, διότι ο Ντάφυ υπάρχει και θα υπάρχει ως διαχρονική μνήμη!.. εκείνον όμως που θα σε συμβούλευα να μην τον αφήσεις να ‘σε χάσει’ και να αποκαταστήσεις στην μνήμη σου είναι ο Γιαν Νερούδα (Γιαν Νερούντα) που η υπόσταση του εκλάπη τόσο ύπουλα και περιέργως νόμιμα από τον Χιλιανό Διπλωμάτη...

Ορίστε Μπαγκς, για να κάνεις μια καλή αρχή απομνημόνευσης, σου παραθέτω δύο φώτο... του αφανή αληθινού Γιαν Νερούδα και του διάσημου κάλπικου... τέτοια πονηράσχημη φάτσα, μπλιααχχχ- ούτε ένας Ντάφυ Ντακ δεν αντέχει...

Ρεφταλί Μπασοάλτο(1904-1973) Γιάν Νερούντα (1834 -1891)

(ο Χιλιανός Ρεφταλί Μπασοάλτο πήρε το όνομα του Τσέχου ποιητή και συγγραφέα Γιάν Νερούντα)

Καλη σου νύχτα Μπαγκς και ''σ' αγαπό'' (μην ψάξεις να βρεις το ωμέγα απ' την λέξη)....

Ντάφυ Ντακ

ΓΙΑΝ ΝΕΡΟΥΝΤΑ - Ο ΤΣΕΧΟΣ:

Ο Γιαν Νερούντα
Η οικία του Γιαν Νερούντα στην Πράγα
O Γιαν Νερούντα (Jan Nepomuc Neruda, 1834 – 1891) ήταν Τσέχος συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος, μια από τις εξέχουσες μορφές του τσέχικου ρεαλισμού στη λογοτεχνία και μέλος της «Σχολής του Μαΐου», που κυριάρχησε στην τσέχικη λογοτεχνία στις δεκαετίες 1860 – 1870.
Το επώνυμο του Τσέχου αυτού συγγραφέα χρησιμοποίησε ως ψευδώνυμο ο Πάμπλο Νερούδα.
Ο Γιαν Νερούντα γεννήθηκε στην Πράγα, γιος παντοπώλη που ζούσε στη Μάλα Στράνα, την αποκαλούμενη «Μικρή Συνοικία» της τσέχικης πρωτεύουσας. Σπούδασε φιλοσοφία και λογοτεχνία και εργάστηκε ως δάσκαλος μέχρι το 1866, οπότε άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή και τη δημοσιογραφία.
Ο Νερούντα δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά είναι γνωστή η στενή σχέση του με την Καρολίνα Σβέτλα (Karolina Svetla, 1830 – 1899), συγγραφέα που ήταν κι αυτή μέλος της «Σχολής του Μαΐου».
Μεταξύ 1845 – 1857, ο Νερούντα έζησε στο σωζόμενο μέχρι σήμερα σπίτι που βρίσκεται στον αριθ. 47 της οδού Νερούντοβα, ενός γραφικού δρόμου που οδηγεί στο Κάστρο της Πράγας, όπου έγραψε πολλά από τα διηγήματά του, τα οποία διαδραματίζονται σε αυτή την περιοχή. Το σπίτι αυτό είναι γνωστό ως «Οι Δύο Ήλιοι» (τσεχ. U dvou sluncu), από το εραλδικό έμβλημα με τους δύο ήλιους που υπάρχει στην πρόσοψή του.
Το 1865, ο Νερούντα έγινε μέλος της σύνταξης της εφημερίδας «Νάροντνι Λίστυ» (Narodni Listy), στην οποία δημοσίευσε πολυάριθμα μυθιστορήματα σε συνέχειες, όπως «Εικόνες του Παρισιού» (1864), «Μικρά ταξίδια» (1877) κ. ά. Στα έργα του, ο Νερούντα πρόβαλε την ιδέα της αναβίωσης του τσέχικου εθνικισμού. Παράλληλα, καυτηρίαζε μέσα από τη σάτιρά του τον επαρχιωτισμό της μπουρζουαζίας στην κοινωνική ζωή της Πράγας.
Ο Νερούντα άρχισε τη συγγραφική σταδιοδρομία του το 1857 με μια συλλογή ποιημάτων με τον τίτλο «Λουλούδια του κοιμητηρίου». Από τα πιο δημοφιλή έργα του σε πρόζα είναι οι «Διηγήσεις για τη Μάλα Στράνα» (1877), μια συλλογή διηγημάτων, που μεταφέρει τον αναγνώστη στους δρόμους και τις αυλές, τα μαγαζιά, τις εκκλησίες, τις ταβέρνες και τα σπίτια της ιστορικής αυτής περιοχής της τσέχικης πρωτεύουσας.
Το ποιητικό έργο του τον κατέταξε ανάμεσα στους βάρδους του τσέχικου πατριωτισμού. Τα κυριότερα έργα του είναι: «Αραμπέσκ» (1864), «Βιβλία ποίησης» (1867), «Τραγούδια της Παρασκευής» (1869), «Κοσμικά τραγούδια» (1878), «Μπαλάντες και ρομάντζες» (1883), «Απλά μοτίβα» (1883), «Ύμνοι της Μεγάλης Παρασκευής» (1896) κ. ά.
Ο Γιαν Νερούντα πέθανε στην Πράγα στις 22 Αυγούστου 1891 και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Βίσεχραντ(Vysehrad), όπου αναπαύονται πολλοί εξέχοντες Τσέχοι συγγραφείς, ζωγράφοι και μουσικοί, όπως ο διάσημος Τσέχος συνθέτηςΜπέντριχ Σμέτανα. Μετά το θάνατό του, ένας από τους δρόμους της Μικρής Συνοικίας (Μάλα Στράνα), που περιγράφει στα έργα του, η σημερινή Οδός Νερούντοβα (Nerudova ulice), φέρει τιμητικά το όνομά του.

κακοποιημένη συνέντευξη

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Περιοδικό "Μομέντο" (κακοποιημένη συνέντευξη της Κατερίνας Ν. Θεοφίλη ) ΠΡΟΣΟΧΗ:Στην δημοσίευση αφαίρεσαν φράσεις και λέξεις μου και κακοποίησαν έως γελοιοποιήσεως, την νοηματική και συντακτική ροή του λόγου μου. Επίσης, οι λεζάντες του περιοδικού δεν ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο της συνέντευξής μου (ολόκληρο το κακοποιημένο κείμενο μου δημοσιεύεται και στην ιστοσελίδα του "μομέντο") Επίσης, ενώ απάντησα στην ερώτηση του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου "Το συγγράφειν ή το κρίνειν έχει μεγαλύτερη βαρύτητα για εσάς", οι συντάκτες στο περιοδικό "μομέντο" δημοσίευσαν σκοπίμως: "Συγγραφείς εναντίον Κριτικών" και πρόσθεσαν τα εξής λόγια ως υπότιτλο:Η απόσταση που χωρίζει συγγραφείς και κριτικούς δεν είναι τόσο μεγάλη. Ο συγγραφέας είναι ένας κριτικός που κρίνεικαι διαβάζει το ρόλο του Σύμπαντος. Όσο πιο αυξημένη κρίση τόσο μεγαλύτερη η παραγωγή... όπως μας εξηγεί η συγγραφέας Κατερίνα Θεοφίλη.
Τρίτη, 02 Ιουνίου 2009

ΠΡΟΣΟΧΗ : το γνήσιο κείμενο συνέντευξη που έδωσα στον Γρ.Χαλιακόπουλο δημοσιεύεται παρακάτω

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΝΗΣΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΑ ΣΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΧΑΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΜΟΜΕΝΤΟ" - Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΧΑΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟ ΑΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΕΣ - ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΠΕΜΒΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΜΟΥ Ή ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

MOMENTO
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
τεύχος άνοιξης 2008
Γράφουν Σ. ΧΑΪΚΑΛΗΣ, ΘΕΟΦΙΛΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΜΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, Σ.ΚΑΡΠΕΝΙΣΙΩΤΗΣ, GEORGELIN, Λ.ΡΑΠΤΑΚΗΣ, ΚΑΠΩΛΗ, ΦΑΦΑΛΙΟΥ, ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΗΣ, Δ.ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ, Λ. ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ, Μ.ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΣΙΤΟΥΡΑ, Σ.ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ, ΧΡΥΣΑ, Ι.ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΙΝΤ, ΤΣΙΤΟΥΡΑ, ΑΓΓΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΥΓΕΝΙΔΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, ΔΟΥΛΚΕΡΙΔΗΣ.

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΕΟΦΙΛΗ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: «ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΝ Ή ΤΟ ΚΡΙΝΕΙΝ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΣ;» :

Κατερίνα Ν. Θεοφίλη :

Η κρίση παράγεται απ’ την αντίληψη κι η αντίληψη απ’ την γνώση. Εκ της γεννήσεως, το ον μπαίνει στην διαδικασία κριτικής συμπεριφοράς - ανεβαίνει (ή κατεβαίνει) στην βαθμίδα της κριτικής αντίληψης, όσο περισσότερο “συλλέγει” πληροφορίες και τεκμήρια.
Ο συγγραφέας είναι και κριτικός κι όσο πιο αυξημένη κρίση (παρατήρηση), τόσο πιο εμπλουτισμένη η συγγραφική παραγωγή του. Προκλητικό, αλλά γεγονός είναι: χρειάζεται γνώση τόσο για συγγραφή μυθιστορήματος, όσο και για κατασκευή υποδημάτων. Τίποτα δηλαδή εμπνευσμένο και θεϊκό, παρά γνώση θέματος και τεχνικής. Αν σε εκπαίδευσαν οι συνθήκες της ζωής σου για ένα όποιον ρόλο, αυτόν θα παίξεις και το πολύ πολύ να τον πας λίγο πιο πέρα απ’ την σκηνή που σου έστησαν.
Ο κριτικός που, ως αδαής στοιχείων, “λογοτεχνοσαλιαρίζει”, είναι γελοίος έως οικτρός· παραπαίει μεταξύ υπόγειας εξουσιαστικής τάσης να κριτικάρει, παρασταίνοντας τον σεμνότυφο ευεργέτη της τέχνης και της “αυτοβαυκαλίζουσας” τάσης να επιδείξει πόσο ανώτερος λογοτέχνης είναι απ’ αυτόν που παρουσιάζει. Ό,τι πιο βδελυρό μπορεί να κάνει άνθρωπος της δια-νόησης είναι το να επαινεί ή να επικρίνει τον απέναντί του, έχοντας για μονάδα σύγκρισης τον εαυτό του. Ο στόχος της κριτικής επιβάλλεται να είναι η διείσδυση στο εκάστοτε κείμενο, ο εντοπισμός των στοιχείων του και η προβολή τους.
Στην περίπτωση μου, αξιώνω απ’ την κρίση μου να μην επαναπαυτεί στα κεκτημένα της. Επεξεργάζομαι την ύλη ως ιδέα και την ιδέα ως ύλη. Με αφορούν όλα! Παρατηρώ, αναλύω, κομματιάζω και ανασυνθέτω τα στοιχεία της ύλης (όσα προφταίνω να αντιληφθώ), ει δ' άλλως δεν uφίσταμαι ως συγγραφέας, ως κριτικός, ως αναγνώστης. Η συγγραφή κι η (πάντα αμισθί) κριτική μου, αρνούμαι να είναι παράγωγα παραληρηματικής διάθεσης που παρηγορούν το ζωτικό μου ψεύδος- απαιτώ να είναι διανοητικό κέρδος μου κι όχι κοσμική πόζα μου.
Με ρεβόλβερ στον κρόταφο, θα διάλεγα εκ των δύο, τον ρόλο του συγγραφέα, που και “κρίνει” και “διαβάζει” την ύλη του Σύμπαντος κόσμου. Ωστόσο όταν “συναντώ”, “σπερμογόνους” λογοτέχνες,“αυτο-αποτιμούμαι” κριτικός, γιατί είναι ζωτικής σημασίας να συναντάς την «αξία της σκέψης» απέναντί σου, παρά να την διαπιστώνεις στα δικά σου εγκεφαλικά όρια. Ζεις με ό,τι έχεις απέναντί σου – όχι με ό,τι οικοδομείς μέσα σου! Κανένα διανοητικό οικοδόμημα που δεν θεμελιώνεται έξω από εσένα, δεν μπορεί να κρατήσει εσένα – διαβρώνεσαι εκ των έσω και καταρρέεις! Τα θεμέλια μας είναι οι άλλοι – εκεί πρέπει να ακουμπήσουμε, πριν σωριαστούμε.
Τελικά, ούτε η κριτική, ούτε η λογοτεχνία έχουν «ιδικό βάρος» στην ζωή μου. Ήταν δεκανίκια που με βοήθησαν να βαδίσω όρθια, να μην συρθώ, να μην σκύψω, ώστε να μπορώ να “βλέπω” σε μια στοιχειώδη ευθεία, την τεθλασμένη πορεία των όντων που μου μοιάζουν, και να παρηγορούμαι πως «όλα βαίνουν καλώς». Ωστόσο, στην “κρύπτη” του κόσμου, έπρεπε να “σκύψω” για να δω! Χρεωστώ χάρη λοιπόν στον καρκίνο μου· αυτός, ως ταπεινή συναναστροφή, μου έδειξε το «κάτω» που η θεμελιώδης έπαρση της τέχνης δεν με άφηνε να δω... Οι υποψίες μου δικαιώθηκαν: πρέπει κανείς να τσακίσει, να χαμηλώσει, να γκρεμιστεί, αφού όμως πρώτα έχει βρει το βάθρο του, ώστε να αντιληφθεί την υλική του διάσταση (και διάσπαση) και να εκτιμήσει τον μοριακό του ρόλο. Ο καρκίνος στάθηκε ο εντιμότερος φίλος μου γιατί με έσπρωξε προς τα «κάτω», να κοιτάξω στην κρύπτη του κόσμου, να απομυθοποιήσω τους άραχνους ιστούς της ζωής (ανόητες επιδιώξεις, κομπασμοί, σεμνοτυφίες, υποκρισίες, χρηματολαγνείες, όρια επί των ορίων, συρρικνώσεις επί των συρρικνώσεων). Είμαι εύθυμος καρκινομαθής – όχι τραγικός καρκινοπαθής· «έχω – δεν πάσχω».
Στο βάθρο της δόξας υπάρχει η παρηγοριά της υπαρξιακής δυστυχίας, αλλά όχι το γνήσιο ύψος της οντότητάς μας, που δεν είναι άλλο απ’ αυτό που δείχνει η μεζούρα (το δικό μου 1.78), εντός ή εκτός φέρετρου, υδάτων ή πυράς ή και φορμόλης (βλέπε: δωρητές πτωμάτων στο Ανατομείο, σαν ελόγου μου). Η ύλη μας – το αληθινό μας ύψος είναι αυτό που πρέπει να φροντίζουμε κι όχι το εικονικό μας. Αν, ως ναυαγός σε ξερονήσι, έχεις να διαλέξεις μεταξύ ενός αριστουργηματικού βιβλίου και μιας φέτας ψωμιού, το λέω ανεπιφύλακτα: διάλεξε το ψωμί! · (αυτό θα έκανες άλλωστε και χωρίς την προτροπή μου)... Καλό ταξίδι .

Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
-συγγραφέας
-μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
... ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ:
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Συγγραφείς VS κριτικών
Τρίτη, 02 Ιουνίου 2009

Η απόσταση που χωρίζει συγγραφείς και κριτικούς δεν είναι τόσο μεγάλη. Ο συγγραφέας είναι ένας κριτικός που κρίνει και διαβάζει το ρόλο του Σύμπαντος. Όσο πιο αυξημένη κρίση τόσο μεγαλύτερη η παραγωγή... όπως μας εξηγεί η συγγραφέας Κατερίνα Θεοφίλη.

Η κρίση παράγεται απ’ την αντίληψη και η αντίληψη απ’ τη γνώση. Εκ της γεννήσεως, το ον μπαίνει στη διαδικασία κριτικής συμπεριφοράς - ανεβαίνει (ή κατεβαίνει) στην βαθμίδα της κριτικής αντίληψης, όσο περισσότερο “συλλέγει” πληροφορίες και τεκμήρια. Ο συγγραφέας είναι και κριτικός κι όσο πιο αυξημένη κρίση (παρατήρηση), τόσο πιο εμπλουτισμένη η συγγραφική παραγωγή του. Γεγονός είναι ότι χρειάζεται γνώση τόσο για συγγραφή μυθιστορήματος, όσο και για κατασκευή υποδημάτων. Ο κριτικός που, ως αδαής στοιχείων, “λογοτεχνοσαλιαρίζει”, είναι γελοίος έως οικτρός• παραπαίει μεταξύ υπόγειας εξουσιαστικής τάσης να κριτικάρει, παρασταίνοντας τον σεμνότυφο ευεργέτη της τέχνης και της “αυτοβαυκαλίζουσας” τάσης να επιδείξει πόσο ανώτερος λογοτέχνης είναι απ’ αυτόν που παρουσιάζει. Ό,τι πιο βδελυρό μπορεί να κάνει άνθρωπος της δια-νόησης είναι το να επαινεί ή να επικρίνει τον απέναντί του, έχοντας για μονάδα σύγκρισης τον εαυτό του. Ο στόχος της κριτικής επιβάλλεται να είναι η διείσδυση στο εκάστοτε κείμενο, ο εντοπισμός των στοιχείων του και η προβολή τους.

Στην περίπτωση μου, αξιώνω απ’ την κρίση μου να μην επαναπαυτεί στα κεκτημένα της. Επεξεργάζομαι την ύλη ως ιδέα και την ιδέα ως ύλη. Με αφορούν όλα! Παρατηρώ, αναλύω, κομματιάζω και ανασυνθέτω τα στοιχεία της ύλης (όσα προφταίνω να αντιληφθώ), ειδάλλως δεν υφίσταμαι ως συγγραφέας, ως κριτικός, ως αναγνώστης. Η συγγραφή και η (πάντα αμισθί) κριτική μου, αρνούμαι να είναι παράγωγα παραληρηματικής διάθεσης που παρηγορούν το ζωτικό μου ψεύδος- απαιτώ να είναι διανοητικό κέρδος μου κι όχι κοσμική πόζα μου.

Με ρεβόλβερ στον κρόταφο, θα διάλεγα τον ρόλο του συγγραφέα, που και “κρίνει” και “διαβάζει” την ύλη του Σύμπαντος κόσμου. Ωστόσο όταν “συναντώ”, “σπερμογόνους” λογοτέχνες, “αυτό - αποτιμούμαι” κριτικός, γιατί είναι ζωτικής σημασίας να συναντάς την «αξία της σκέψης» απέναντί σου, παρά να την διαπιστώνεις στα δικά σου εγκεφαλικά όρια. Ζεις με ό,τι έχεις απέναντί σου – όχι με ό,τι οικοδομείς μέσα σου! Κανένα διανοητικό οικοδόμημα που δεν θεμελιώνεται έξω από εσένα, δεν μπορεί να κρατήσει εσένα – διαβρώνεσαι εκ των έσω και καταρρέεις! Τα θεμέλια μας είναι οι άλλοι – εκεί πρέπει να ακουμπήσουμε, πριν σωριαστούμε.

Τελικά, ούτε η κριτική, ούτε η λογοτεχνία έχουν «ειδικό βάρος» στην ζωή μου. Ήταν δεκανίκια που με βοήθησαν να βαδίσω όρθια, να μην συρθώ, να μην σκύψω, ώστε να μπορώ να “βλέπω” σε μια στοιχειώδη ευθεία, την τεθλασμένη πορεία των όντων που μου μοιάζουν, και να παρηγορούμαι πως «όλα βαίνουν καλώς». Ωστόσο, στην “κρύπτη” του κόσμου, έπρεπε να “σκύψω” για να δω! Χρεωστώ χάρη λοιπόν στον καρκίνο μου• αυτός, ως ταπεινή συναναστροφή, μου έδειξε το «κάτω» που η θεμελιώδης έπαρση της τέχνης δεν με άφηνε να δω... Οι υποψίες μου δικαιώθηκαν: πρέπει κανείς να τσακίσει, να χαμηλώσει, να γκρεμιστεί, αφού όμως πρώτα έχει βρει το βάθρο του, ώστε να αντιληφθεί την υλική του διάσταση (και διάσπαση) και να εκτιμήσει τον μοριακό του ρόλο. Ο καρκίνος στάθηκε ο εντιμότερος φίλος μου γιατί με έσπρωξε προς τα «κάτω», να κοιτάξω στην κρύπτη του κόσμου, να απομυθοποιήσω τους άραχλους ιστούς της ζωής (ανόητες επιδιώξεις, κομπασμοί, σεμνοτυφίες, υποκρισίες, χρηματολαγνείες, όρια επί των ορίων, συρρικνώσεις επί των συρρικνώσεων). Είμαι εύθυμος καρκινομαθής – όχι τραγικός καρκινοπαθής• «έχω – δεν πάσχω».

Στο βάθρο της δόξας υπάρχει η παρηγοριά της υπαρξιακής δυστυχίας, αλλά όχι το γνήσιο ύψος της οντότητάς μας, που δεν είναι άλλο απ’ αυτό που δείχνει η μεζούρα (το δικό μου 1.78), εντός ή εκτός φέρετρου, υδάτων ή πυράς ή και φορμόλης (βλέπε: δωρητές πτωμάτων στο Ανατομείο, σαν ελόγου μου). Η ύλη μας – το αληθινό μας ύψος είναι αυτό που πρέπει να φροντίζουμε κι όχι το εικονικό μας. Αν, ως ναυαγός σε ξερονήσι, έχεις να διαλέξεις μεταξύ ενός αριστουργηματικού βιβλίου και μιας φέτας ψωμιού, το λέω ανεπιφύλακτα: διάλεξε το ψωμί! (Αυτό θα έκανες άλλωστε και χωρίς την προτροπή μου)... Καλό ταξίδι.

INFO: Συγγραφέας, μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας. Έχει γράψει πάνω από 2.500 κριτικές για λογοτέχνες,δημιουργούς και έχει παρουσιάσει σε ραδιόφωνο και τηλεόραση σημαντικούς Έλληνες και Κύπριους λογοτέχνες. Εκδότης των περιοδικών «Αλεξίσφαιρο» και «Δον Κιχώτης». Έχει ασχοληθεί με την ποίηση των κρατουμένων.

Από την Κατερίνα Θεοφίλη
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Momento

ΠΑΣΚΑΛ ΜΠΛΕΖ

Μπλεζ Πασκάλ (1623-1662) Γάλλος φυσικομαθηματικός και συγγραφέας

Ο Μπλεζ Πασκάλ (γαλλ.: Blaise Pascal, 19 Ιουνίου 1623-19 Αυγούστου 1662) ήταν γάλλος μαθηματικός, φυσικός, συγγραφέας και φιλόσοφος.

Γεννήθηκε στο Κλερμόν-Φεράν το 1623. Έδειξε ήδη σε μικρή ηλικία χαρακτηριστικά μαθηματικής ιδιοφυΐας. Στα 16 του χρόνια ανέπτυξε σε μια πραγματεία περί κωνικών τομών το θεώρημα που φέρει το όνομά του. Από το 1641 εργάστηκε για την κατασκευή μιας αριθμομηχανής που μπορούσε να κάνει πρόσθεση και αφαίρεση που ονομάστηκε «Πασκαλίνα». Το 1647 ανακάλυψε την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων και τη χρησιμότητα τού βαρομέτρου για τη μέτρηση του υψομέτρου. Με την έργασία του Traité du triangle arithmétique, που δημοσιεύτηκε το 1654, έθεσε τις βάσεις για τη Συνδυαστική και το Λογισμό των Πιθανοτήτων.

Το 1654 είχε ο Πασκάλ την εμπειρία ενός μυστικιστικού οράματος, οπότε αποσύρθηκε στο μοναστήρι Port Royal και αφοσιώθηκε, παράλληλα με τις μαθηματικές εργασίες του, σε θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες. Το σύγγραμμά του «Επαρχιακές επιστολές για την ηθική διδασκαλία των Ιησουητών» (1656-57), με το οποίο παίρνει θέση στην αντιδικία μεταξύ της κορυφής της καθολικής εκκλησίας και του θρησκευτικού κινήματος του Γιανσενισμού, αποτελεί λογοτεχνικό αποκορύφωμα της γαλλικής πρόζας εκείνης της εποχής. Το έργο του για υποστήριξη του Χριστιανισμού, Pensées, στο οποίο ο Πασκάλ εργαζόταν από το 1654 και με το οποίο προσπάθησε να μεταφέρει τους νόμους της Λογικής στη χριστιανική θρησκεία, έμεινε ανολοκλήρωτο, πιθανόν λόγω της σταδιακά επιδεινούμενης υγείας τού μεγάλου φιλοσόφου. 'Αλλοι βέβαια εκτιμούν (B. Russell) ότι το εγχείρημα αυτό απέτυχε λόγω των αδιεξόδων που συνάντησε ο Πασκάλ στην επιχειρηματολογία του.

Ο Πασκάλ εναντιώθηκε στη δυιστική αντίληψη του Καρτέσιου για την επιστήμη και τον κόσμο και θεωρούσε ότι η άπειρη απόσταση μεταξύ θεού και ανθρώπου μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με θεϊκή χάρη.

Πέθανε στο Παρίσι το 1662.

Πασκάλ Μπλεζ

ΤΕΧΝΗ = ΜΝΗΜΗ = ΥΛΗ

Κατερίνα Ν. Θεοφίλη:

"ΤΕΧΝΗ = ΜΝΗΜΗ = ΥΛΗ"
(μελέτη με άξονα το έργο του Χρήστου Ν. Θεοφίλη)

ΘΕΟΦΙΛΗΣ Ν. ΧΡΗΣΤΟΣ (Σύνθεσις IV- Μικτή τεχνική σε μουσαμά- 150x100 εκ.)

Το βιβλίο της Κατερίνας Ν. Θεοφίλη :"Τέχνη = Μνήμη = Ύλη"
(μελέτη με άξονα το έργο του Χρήστου Ν. Θεοφίλη)
θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις "Ρέω"

έργο Χρήστος Ν. Θεοφίλης

Οι φωτογραφίες και τα εικαστικά έργα του Χρήστου Ν. Θεοφίλη καθώς και τα κείμενα της Κατερίνας Ν. Θεοφίλη είναι νομικώς κατοχυρωμένα. Η αναδημοσίευσή τους επιτρέπεται εφ'όσον αναφέρεται ο δημιουργός τους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ, ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ ... ΚΑΛΩΝ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ:
ΕΙΜΑΙ ΑΘΡΗΣΚΗ - ΑΠΛΩΣ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

6:42
Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ
7,024 views
dimvaggelis
02

3:12
Adamo , Tombe la neige
1,015,257 views
therapydude
2:27
UN GAMIN DE PARIS
29,222 views
sauvagebri

0:56

Charlie bit my finger - again !

14 Ιαν 2010

"Όλη η ζωή και ο έρωτας είναι όπως ένα μήλο που κυλάει και σαπίζει- για να το απολαύσεις τρώγετο με το χέρι εφ' όσον όμως πρώτα μπορείς να το φας με μαχαιροπήρουνο"

Νικολής Χ. Θεοφίλης (1922 - 2004)

των εχθρων τα φουσατα περασαν....

Η Ελλάδα που... ποτέ δεν πεθαίνει στον πόλεμο -
πεθαίνει στην ειρήνη!
1940 γελοιογραφίες - σπάνιες φωτο κτλ (βίντεο)

YouTube - ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ "ΟΧΙ"
2:17
TO OXI TOU 1940
63,793 views
AXILEYS
3:31
Πω πω τι έπαθε ο Μουσολίνι - Σοφία Βέμπο
5,106 views
NektariosR

Πρόβατα στους Αμπελόκηπους - Άλογα στην Μιχαλοκοπούλου
Σουβλάκι 2 δραχμές...
παρέχεται από
4:13
Η ΑΘΗΝΑ 40ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
4,608 views
PLWTINOS

βιογραφικό
● Γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς 25 Νοεμβρίου 1957. (Κατάγεται απ’ το Μεταξουργείο Αθηνών).
● Λογοτεχνούσε απ’ τα παιδικά της χρόνια. Από 14 ετών δημοσίευε απόψεις κοινωνικών θεμάτων στο περιοδικό «Επίκαιρα». Ενεργοποιήθηκε στον χώρο των τεχνών 19 ετών. Στα 22 της, το ποιητικό έργο της μεταφράστηκε στα Γαλλικά απ’ τον καθηγητή Γκαστόν Αρφρέρε και παρουσιάστηκε απ’ τον κριτικό και ποιητή Νίκο Σπάνια στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης. Στα αμέσως επόμενα χρόνια, τα πεζογραφικά και ποιητικά βιβλία της, συγκέντρωσαν χιλιάδες κριτικές επιστολές και δημοσιεύσεις στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό.
● Έγραψε διηγήματα, ρητά, μυθιστορήματα, θεατρικά, αστυνομικές ιστορίες, θεωρητικά κείμενα, παραμύθια και χιλιάδες ποιήματα.
● Μαθήτευσε ζωγραφική κοντά στον αδελφό της Χρήστο Ν. Θεοφίλη.Ζωγραφικά της έργα υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές.
● Ποιήματά της μελοποιημένα απ’ τον Ανδρέα Αρτέμη κυκλοφόρησαν σε δίσκο με τίτλο «Παντομίμα».
● Ίδρυσε το 1986 τα έντυπα «Αλεξίσφαιρο» και «Δον Κιχώτης»
● Κριτικός τέχνης, ανταποκρίτρια πολιτιστικών, σε ραδιοφωνία, τηλεόραση, έντυπα - Ελλάδας και Κύπρου.